Είναι γεγονός ότι η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από ποικιλομορφία. Άνθρωποι διαφορετικού φύλου, καταγωγής, σεξουαλικότητας, θρησκείας αποτελούν τους ενεργούς πολίτες. Ποτέ, όμως, δεν συμπεριλαμβάνονται στη λίστα αυτών των πολιτών τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Το γεγονός ότι οι ανάπηροι, εκτός από το ότι πρέπει να συμπορευτούν με τις δυσκολίες που τους έχουν επιβληθεί βιολογικά, αναγκάζονται να υπομένουν και τα εμπόδια που τους θέτει η κοινωνία, αποδεικνύει ότι είναι ικανοί να θεωρούνται ισάξια μέλη της κοινωνίας. Τα άτομα αυτά είναι άξια θαυμασμού για πολυάριθμους λόγους.
Ένας λόγος είναι η ψυχική τους δύναμη και το σθένος που έχουν αναφορικά με την αντιμετώπισή τους από άλλους ανθρώπους. Δυστυχώς, συνήθως δύο είναι οι πιο πιθανές συμπεριφορές των υπολοίπων απέναντι στα άτομα με αναπηρία. Είτε θα τους θεωρήσουν κατώτερους και θα τους χλευάσουν, διατηρώντας αναχρονιστικές και ρατσιστικές απόψεις είτε θα τους αντιμετωπίσουν ως δύσμοιρους ανήμπορους και θα τους φέρονται με οίκτο και λύπηση. Η συμπεριφορά αυτή, που προκαλείται λόγω απουσίας ενσυναίσθησης, και αλληλεγγύης, είναι λογικό να προκαλεί θλίψη και να στερεί την αξιοπρέπεια από τους ανάπηρους. Παρόλ’ αυτά, εκείνοι συνεχίζουν να προσπαθούν καθημερινά, χωρίς να αφήνουν την απογοήτευσή τους να τους καταβάλλει.
Επιπλέον, τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι άξια θαυμασμού, καθώς δεν πτοούνται από την ασέβεια και την υποτίμηση που δείχνει η πολιτεία απέναντι στις δυνατότητές τους. Το ίδιο το κράτος, αυτό που θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα συμπεριφοράς, δεν στηρίζει κι έτσι συχνά περιθωριοποιεί τους ανάπηρους. Πέρα από την έλλειψη υποδομών, που τους αναγκάζει να ζουν αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, μέσα στο σπίτι τους, η πολιτεία τούς στερεί βασικά δικαιώματα. Δεν τους προσφέρει ούτε την απαιτούμενη περίθαλψη ούτε εργασία και τους «ξεφορτώνεται» με ένα ανεπαρκές επίδομα αναπηρίας, γεγονός το οποίο τους αναγκάζει να είναι εξαρτημένοι και να ζουν στο περιθώριο. Παρόλο που μια τέτοια κατάσταση είναι ικανή να προκαλέσει την παραίτησή τους από τη ζωή, εκείνοι παραμένουν αισιόδοξοι και θέλουν να ζήσουν.
Είναι κατανοητό ότι η κατάσταση αυτή είναι εντελώς άδικη για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και επιβάλλεται να αλλάξει άμεσα. Υπεύθυνη για τον μετασχηματισμό αυτό είναι η πολιτεία. Γι’ αυτό, οφείλει να λάβει ορισμένα μέτρα με τα οποία θα αναγνωρίζει την ύπαρξη των αναπήρων στην κοινωνία.
Ένα βασικό μέτρο είναι η αναγνώριση του δικαιώματός τους στην εργασία. Επιβάλλεται να τους δοθούν ευκαιρίες, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να εργαστούν. Άλλωστε, η επαγγελματική τους αποκατάσταση θα αναδείξει τις ικανότητές τους και θα τους κάνει παραγωγικούς, παρέχοντάς τους όλα τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η εργασία στον άνθρωπο. Αυτό, μεταγενέστερα, θα οδηγήσει και σε παροχή ίσων ευκαιριών από το κράτος, εφόσον η ενεργή θέση των ατόμων με ειδικές ανάγκες θα έχει εδραιωθεί στην κοινωνία.
Τέλος, εξίσου αναγκαία είναι και η θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των αναπήρων όσον αφορά την υγεία, την εργασία, τους φόρους αλλά και την καθημερινή ζωή. Λόγου χάρη, επιβάλλεται η παροχή ιατροφαρμακευτικής και ψυχολογικής στήριξης, η δημιουργία σχολικών κτηρίων και δρόμων με κατάλληλες υποδομές, η επιβολή χαμηλότερων φόρων – λόγω αυξημένων εξόδων – και η προσφορά θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα. Έτσι, κάθε ανάπηρος θα έχει τη βάση, για να στηρίξει μία αξιοπρεπή ζωή.
Συμπερασματικά, η ισότιμη αντιμετώπιση των ατόμων με ειδικές ανάγκες θα μας ωφελήσει όλους, καθώς θα μπορούν να αξιοποιηθούν οι ικανότητες ανθρώπων που δεν είχαν την ευκαιρία να αναδειχθούν. Άλλωστε, γι’ αυτό υπάρχει και η φράση «Δεν υπάρχουν ανάπηρα άτομα αλλά κοινωνίες», η οποία αποδεικνύει ότι οι ανάπηροι έχουν χαρίσματα που η κοινωνία παραγνωρίζει.
Αυγουστάκη Σέβη, Β3
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.